Jak bardzo należę do przeszłości, świadczy to, jak bardzo nie zgadzam się z poglądami moich synów. Na ogół zgadzamy się w kwestiach podstawowych, nigdy się zresztą nie kłócimy, ale ich spojrzenie na świat jest tak odmienne, że czasem myślę sobie "czas do piachu". Może to nawet jest prawda bardziej ogólna — starzy ludzie są tu coraz mniej potrzebni. Starość nie daje żadnej przewagi w dzisiejszych czasach, jest tylko kulą u nogi, zarówno dla starych, jak i młodych.

Różni nas prawie wszystko: wiek, muzyka, książki, które czytamy. Czasem nas coś połączy i wtedy jest świetnie, ale zazwyczaj nie są to poglądy na politykę czy społeczeństwo. Zwykle to przyroda albo jakieś marzenia — te jeszcze czasem nas łączą.

Czy chciałabym być w ich wieku, z ich postrzeganiem świata? Chyba nie, bo wciąż mi się wydaje, że mimo swego wykształcenia, sukcesów i ogólnie prawego charakteru coś tracą, coś, co nam się udało złapać w odpowiednim momencie.

Bo przecież niektóre szanse przemijają bezpowrotnie, i to niezależnie od ogólnego dobrostanu człowieka. Ale cóż, moje słowa są jak szept starego suflera — ledwie go słychać, pomylił okulary, a do tego zapomniał, że to nie Hamlet tylko Komedia omyłek.

Zagraj to jeszcze raz, Sam -

niech nam zaszumi młodość w głowie,

a ja ci wtedy może, Samie,

najzwyczajniejszą z miłości opowiem.

Tyle lat zwyczajności Samie,

zagraj to, zagraj dla mnie,

niech się to życie w piosenkę zmieni -

dla chóru cieni…

Zagraj to jeszcze raz, Sam -

uderz palcami w klawisze,

a ja ci wtedy może, Samie

zwyczajne życie opiszę.

Tyle lat zwyczajności, Samie,

zagraj to, zagraj dla mnie,

niech się to życie w piosenkę zmieni -

dla chóru cieni…

Wyciągnij z melodii ból,

rozpacz, cierpienie, rozstanie!

Graj, graj ten ostatni raz,

moją piosenkę, Samie…