Generator
słowa-klucze: łuska, gałka oczna, jajko, skrzydła, przystanek, elektronika, fabryka, brudno, granulat, mascarpone, inkwizycja, nocnik
Pomysł był dobry. Byłam przekonana, że wszystko się uda. Wprawdzie mama coś tam marudziła, żebym nie ruszała, bo jak tata z konferencji wróci… Sami wiecie, taka zwykła gadka szmatka, a to żebym go do kuchni nie wciągała, bo za duży, w kuchni się nie zmieści. Ale jak moduł twórczy przyczepilam z przodu, to się zmieścił bez problemu. No, kuchnię taką wąską mamy, nieustawną.
Wtedy mama zaczęła marudzić, że nie ma jak w kuchni gotować, bo za ciasno i żebym generator do garażu zabrała. A ja już granulatu nasypalam i zaczął działać i krasnali wypluwać, jeden, drugi… Na pięciu tych granulek starczyło i chciałam właśnie dosypać, kiedy mama krzyku narobiła, że się jej krasnale po kuchni rozbiegły, mascarpone wyjadły i jajka potłukły. Nic to, że przywołałam istoty z innego wymiaru! Liczy się, że nocnik wylały i nabrudziły!
— Gabi!
Gabi to ja, a ten rozwścieczony głos, który słyszycie, to właśnie moja mama. Dziś też jest wkurzona i nawet wiem dlaczego.
— Gabi, ani mi się waż! Nie zgodzę się już więcej na żadne fantastyczne stwory! Nigdy więcej. Do dziś nie mogę doprowadzić do porządku podłogi, po tym twoim eksperymencie z utopcem.
— To nie moja wina, że marzanna jest taka podobna do przytulii. Wplotlam w warkocze całą garść, a on i tak za mną przylazł z garażu. Marzanna ich nie odstrasza. A tak między nami mówiąc, nie wiesz, gdzie się podział, mamo?
To była niezła heca z tym utopcem. Ten biedak chyba naprawdę się zakochał we mnie. Najpierw myślał, że to przytulia i się mnie bał, bo ona utopce odstrasza. A jak się okazało, że przez pomyłkę inne zielę użyłam, to się we mnie zakochał i za żonę chciał pojąć natychmiast, więc narobiłam wrzasku na całą ulicę, aż sąsiad z gaśnicą przyleciał. Ale się wtedy ten utopiec przeraził! Goły i ociekający pianą z gaśnicy poleciał na przystanek autobusowy i tak nastraszył jedną naszą sąsiadkę, że zadzwoniła na 112.
Bo powiem wam, że my, jako naród, jesteśmy zupełnie nieprzystosowani do możliwości współczesnej techniki, a zwłaszcza elektroniki. Ciemny lud, rzec by się chciało. Wszystkiego się boimy, a już najbardziej to tego postępu technicznego.
No więc policjanci skoczyli z kajdankami do tego biedaka utopca, a ten im przez ręce przeleciał, przeciekł i w spienioną kałużę się zmienił. Niby takie chojraki, a strachu się najedli większego niż przy tych krasnalach, co im z aresztu uciekły, bo kraty były za szerokie.
Dzielnicowy nieźle się wtedy wkurzył i coś tam do mamy krzyczał, że nie pozwoli, żeby u niego na dzielnicy fabryka straszydeł była. I zaczął wymieniać, co już zaprogramowałam do przywołania od kiedy tata wyjechał: dwa zielone gobliny, co brzydko pachniały, krasnale, strzygę. A i tę świętą inkwizycję, co to się pomyliłam i zamiast Baby Jagi się zmaterializowała, na szczęście tylko na pół godziny. I dobrze, bo już chcieli mamę spalić na stosie.
— Gabi! Żebyś mi się nie ważyła przy generatorze gmerać! Tata, jak wróci, to ci manto niezłe sprawi, bo to prototyp, chciał go opatentować, a ty go pozmieniałaś, bez planów, bez rysunków! Czysty chaos! O, co to te wąsy są, co tu sterczą? Pewnie sama nie wiesz?
No cóż, mama ma trochę racji. Wąsy wyrosły same, kiedy do tatkowego propotypu podłączyłam moduł LLMa. Tata przed wyjazdem ostrzegał, że prototyp jest wrażliwy, żebym nie kombinowała, ale dokumentację schował nie wiadomo gdzie, a ja przecież nie mogę czekać, aż wróci, bo mnie ciekawość zeżre. Pewnie to ten LLM sam kombinuje, co przywołać. Albo i halucynacje materialnie.
No więc te wąsy sterczały z prawej strony generatora, poruszały się, jakby niuchały, a do tego świeciły na zielono, co fajnie wyglądało. Ale mamie chyba się nie podobały, bo pobiegła do komody po nożyce krawieckie. Więc się zatrzasnęłam w sypialni taty razem z generatorem. Nawet nie macie pojęcia, z jakim trudem go tu wyciągnęłam po schodach. Utył jakby,czy co...
No dobrze, wam się mogę przyznać. Zużyłam całą paczkę granulatu na raz i teraz już nie mam czym tym generatorem sterować. Chyba mi się jednak sypnęło za dużo, bo tata mówił, że na prototypie większych ilosci niż łyżka stołowa dziennie nie wypróbowywał. Ale jak się po tym utopcu zaciął i działać nie chciał, bo chyba zamókł, to do niego sypałam i sypałam. Aż ruszył. No i to wtedy te wąsy wyrosły. Bez mojego udziału. I powiem wam, że nie mam pojęcia, co jest na ich drugim końcu, tym, którego jeszcze nie widać.
— Gabi! Dziecko, otwórz drzwi!
Oj tam, oj tam. Teraz to na pewno nie otworzę, bo by mi mama całą przyjemność zepsuła narzekaniem. No wiecie, zaraz by było, że jak łuski będzie tracił, to dywan zmechaci, bo akrylowy, od gorącego się topi. Albo, że oko na czole ma, trzecie, i na nią tą nadprogramową gałką oczną łypie. A co ma nie łypać? No i jeszcze te wąsy nieszczęsne.
A, bo jeszcze wam nie powiedziałam, że na ich drugim końcu to smok jest. Taki chiński, z wąsami i wielkimi zębami. Znaczy się, jeszcze cały nie zmaterializował, ale ciągle go przybywa, po trochu. I nowe wąsy się pojawiły, obok... Jakby niebieskie.
No i ten elelemowy smok trochę jakby ziać zaczął. Niby ogniem. Jak drzwi i książki tacie osmalił, to go odwróciłam pyskiem do okna, żeby przez okno ział.
— Gabi! Bój się Boga, co ty wyprawiasz. Wyłącz go, dzielnicowy jedzie na sygnale do nas. I straż pożarna! Przestań natychmiast!
Mama jak zwykle, chodząca racjonalność! Wyłącz smoka, bo dzielnicowy jedzie. Ale to przecież nie ja to robię, tylko ten generator, dopóki granulat jest, to działa. Ciekawe na ile smoków go starczy.
No i co on nam może, ten dzielnicowy, zrobić? Smoki zaaresztuje?
EN
Generator
The idea was good. I was convinced everything would work out. Sure, Mum was going on about how I shouldn't touch it because when Dad gets back from his conference… You know how it goes, the usual spiel — don't drag it into the kitchen, it's too big, it won't fit. But once I'd attached the creative module to the front, it fitted in just fine. Well, our kitchen is on the narrow side, not great for manoeuvring.
Then Mum started in about how she couldn't cook in the kitchen, too cramped, and would I please take the generator to the garage. But I'd already poured in some granulate, and it had started working and spitting out gnomes — one, two… Five of those granules was enough, and I was just about to add more when Mum kicked up a fuss because the gnomes had scattered all over the kitchen, eaten the mascarpone and smashed the eggs. Never mind that I'd summoned beings from another dimension! What matters is that they tipped over the potty and made a mess!
— Gabi!
Gabi is me, and that furious voice you're hearing is my mother. Today she's annoyed too, and I even know why.
— Gabi, don't you dare! I will not agree to any more fantastic creatures! Never again. I still haven't managed to get the floor clean after that experiment of yours with the utopiec.
— It's not my fault that marzanna looks so much like cleavers. I wove a whole handful into my braids, and he still came after me out of the garage. Marzanna doesn't scare them off. And between you and me — do you know where he got to, Mum?
That was quite the business with the utopiec. The poor thing had really fallen in love with me. At first, he thought it was cleavers and was afraid of me because cleavers repels water sprites. But once it turned out I'd used the wrong herb by mistake, he fell in love with me and wanted to take me as his wife on the spot, so I screamed blue murder all down the street until the neighbour came running with a fire extinguisher. That gave the utopiec a fright! Bare and dripping with foam, he legged it to the bus stop and gave one of our neighbours such a scare that she called 112.
Because I'll tell you, we as a nation are completely unprepared for the possibilities of modern technology, and electronics in particular. Primitive lot, you might say. We're afraid of everything, and most of all of technological progress.
So the police came rushing in with handcuffs for the poor utopiec*, and he slipped right through their fingers, melted away and turned into a foamy puddle. Tough guys in theory — but more scared than they'd been with the gnomes that had escaped from custody because the bars were too wide apart.
The local officer got quite worked up and shouted something at Mum about not allowing a monster factory on his patch. And he started listing everything I'd programmed for summoning since Dad left: two green goblins that smelled awful, gnomes, a striga. And that Holy Inquisition that materialised mistakenly instead of Baba Yaga — thankfully only for half an hour. Just as well, because they were already looking to burn Mum at the stake.
— Gabi! Don't you dare touch that generator! When Dad gets back, you'll get a proper hiding because it's a prototype, he wanted to patent it, and you've gone and changed it — no plans, no drawings! Pure chaos! Oh, and what are these whiskers sticking out here? You probably don't even know yourself?
Well, Mum's sort of right. The whiskers grew on their own when I connected the LLM module to Dad's prototype. Before he left, Dad warned me it was sensitive and not to fiddle with it, but he hid the documentation somewhere, and I can't wait until he gets back — curiosity would eat me alive. Probably the LLM working things out for itself, deciding what to summon. Or hallucinations made material.
So these whiskers were sticking out of the right side of the generator, moving as if sniffing, and they glowed green, which looked brilliant. Mum apparently didn't fancy them because she ran to the sideboard for her dressmaking scissors. So I locked myself in Dad's bedroom with the generator. You have no idea what trouble it was getting it up the stairs. It seemed to have put on weight or something…
Right, I might as well admit it to you. I used up the whole packet of granulate at once, and now I've nothing left to run the generator with. I may have overdone it a bit because Dad said he hadn't tested more than a tablespoon a day on the prototype. But after the utopiec incident, it seized up and wouldn't work — probably got waterlogged — so I just kept pouring and pouring. Until it started moving. And that's when the whiskers grew. Without any help from me. And I'll tell you straight — I have no idea what's on their other end, the part I can't see yet.
— Gabi! Darling, open the door!
Oh, come off it. I'm definitely not opening it now, Mum would ruin all the fun with her moaning. You know how it goes — she'd be saying that if it sheds scales, the carpet will pill because it's acrylic and acrylic melts in the heat. Or that it has an eye in the middle of its forehead, a third one, and it's giving her looks with that extra eyeball. Well, what's it supposed to do? And then those wretched whiskers on top of everything.
Oh, and I forgot to tell you — at the other end of the whiskers there's a dragon. A Chinese one, with whiskers and enormous teeth. It hasn't fully materialised yet, but it keeps growing, little by little. And new whiskers have appeared, next to the others… Bluish ones, sort of.
And the LLM dragon has sort of started to breathe. Fire, in theory. Once it singed Dad's door and books, I turned it around so it's facing the window and breathing through there.
— Gabi! For heaven's sake, what are you getting up to. Turn it off, the neighbourhood cop is on his way with the siren going. And the fire brigade! Stop it immediately!
Mum, the walking embodiment of rationality! Turn the dragon off because the cops are coming. But it's not me doing it — it's the generator, and as long as there's granulate, it keeps going. I wonder how many dragons it has left in it.
And what exactly is he going to do to us, that officer? Arrest the dragons?
(*) a water wraith